Berbiskên helbesta min windane

Ji xuhdana têkoþerî gelek dema

Reþka çavên hemî xema

Helbestekê tevna xwe ya pîroz çinî

Li beroja serketina dixemilî

Rengê xwe da çol û çiya

Di bergeha serbestî de

cihên piyên xwe çêdikir

Li ber ava þaristanî hat û çokir

Biska rojê li anîka wê zer dikir

Di asmanê þanazî de estêrekan

li pey heyvê li berbanga dimiçiqîn

Dêmê zevî

ji bo xemla vê helbestê

nimêjkirin nimêjkirin

Pîrejina dayika þehîd piþta xwe da

warê þîn û derbiderî

Li çîroka bêçariyê derî dada

wê bexçika êþ û jana

li bin serê þehîdekî nenaskirî binax dikir

wê kovanên cerg û dila bi xweþ gotinên

vê helbestê pînedikir

dilorand û axa ziwa li ser sînga goristanek

wê þildikir

ji bo taþtê firavîna biçûkên xwe nan dipêje

zersimbilên liqata par serkutdikir

lê nedêra û jê nexwar

Babelîsoka gunehkarî ji baþûr û ji bakur hat

Liqata par û ya pêrar talan dikir

Pîrozgeha perlemanî kelha kurdan

dihêrivî dîwar ketin

Gulbiþkojê nû hêviyan ên xweziyan

di gerûya azarî de

xwe dikuþtin xwe dikuþtin

Heyvê barkir

di xurçika hewravekî reþtenî de

Rûyê sipî xwe dipoþa

êþa salan pelû dikir

Li ser laþê seretanî derda

min nezanî

li beyarê bêbextiya

quloçên berberiyan þax vedane

neperûþkên kîneberî dirêjbûne

dixepêrin çavên sala,

kujyên dema

Divêvirîn ji nû reþkavolî xeman..

Min go çima

Li pencera baþûrî dil

vê kevokê ser daniye li ser xema

li hêlîna xwe nebane

Min nezanî

Welatekî bê demsal e

Buharekî gulkujêne

Min nezanî

Ko berbiskên di helbesta

min windane