Birano… bese!
Rezo Osê
1.
Birano!
Raste…em kurê
Adam
û
Êva ne
lê…îro ji hev
başqe
û
cida ne…
ji beroşekê
naxwin…
weke hev li xwe
nakin…
çavên me bi hev bar
nabin…
êşa me
kêşa me
jan
û
xweşiyên me
silavên li hev
nakun…
zîna me
livîna me
sir û
germiya me
nahingivin hev
û
bi hev şa
nabin…
çima
em
xwe nas
nakin…!
2.
Birano!
Ez
talîşka berûyên xwe
bi
mizbûna Manga we
nadim…
Ez
gezwa darên xwe
bi
şêraniya xuşava we
nadim
Ez
ava çal
û
kehniyên xwe
bi ava qotîk
û şûşên we
nadim…
Ez
sîka darên Welatê xwe
bi sîwanên ser ”pilajên” we
nadim…
Ez
bihna gul
û
geyayên xwe
bi
misk
û
emberên we
nadim…
çima
em
xwe nas
nakin…!
Li hev
nakin…!
3.
Birano!
Devê şkenikan
ne
girin…
darên gezogirtî
ne
birin…
çalên min jehir
nekin…
kehnîkên min mismit
nekin…
devî
û
daristanên min
bi agir
nekin…
pîkolê li ser gul
û
geyayên min
nekin…
çima
em
xwe nas
nakin…!
4.
Birano!
Bilûra min
ne
şikînin…
perda
azmanê min
bi
dengê top
û
balefiran
ne
çirînin…
zarokên min
razane,
wan
ne
tirsînin…
çima
em
xwe nas
nakin…!
Li nakin…!
5.
Bese…Birano!
Em
birane
li
hev
nakin
bila
du
camêr,
bê serêş,
me
ji
hev
cidakin…
me
ji
hev
cidakin…
me
ji
hev
cidakin…
17.12.93
Çîrokên ”Pîrê”
Rezo Osê
1.
Law!
Me
rextên çarta
ji
fîşekên berûyî
dagirtin,
lê…
Me
bi
şilfikên zingargirtî
êrîşên xwe
birin serî.
2.
Gaca miha me
xwe
di ser cokê re
qevast,
tena wê xwiya kir..
Bizin pê kenî,
lê…
ji bîr kir
ku tirîka wê
tim zîçe
û
tena wê
tim berçave.
3.
Mijê
çiya girt
û
xwe
berda ser kumikên
sipî,
lê…
”gunehên navnasan
tenê
veşartin,
yên nenasan,
weku
hêkên qitikan
li rastê
dimînin”.
4.
Me
heftê salî
ne
gote kerkê xwe:
Hooo…ooş!,
lê…
dawî
kerkê heriyê
felişî.
5.
Bi
salan
Me
çîroka şûjinê
ji
hev re
got,
lê…
dawî
Me
bîr, di latê de,
bi derziyê,
kola.
6.
Law!
Xiltê-kor
tim
di
zikê zemînê de
dixebite,
lê…
axa
aza derdixe
ser
rûyê zemînê.
7.
Zêr
di perçîçeqa qazê de
winda
dibe
lê…
” rim
di
xêşan de
winda
nabin”.
8.
Ber^tehle…
Neyar
wê
naxwe,
lê…
halet
û
hêlanên zeviyên me
pir
hêjane.
9.
Qir
bi
ser
deşta me de
hat,
lê…
me
li
ber agirê serê
çiyê,
ji
duranê ve,
xwe germ dikir.
10.
Deviyên me
dibin kûmkir
û
hilma germ
da Neyar
xwe
germ bike,
lê…
qurmikên xwernûfê
besî
kozîkên me ne.
11.
”Mirrêniya şeran
li
çiyê
tê,
lê…
li
deştê
gur
mihê
diberde”.
12.
De
razin!
Ra…zin!
Lê…
jiyan
bê
şiyarî
nabe.
22.12.93
1. Çîroka mih û bizinê çîrokeke folklorî ye. Herdu dost û hogir bûn, bi hev re diçûne çêriye. Rojeke mihê xwe di ser cokeke re qevast, dûvê wê hate hildan, bizin kenî. Mihê pirsî, çima dikene. Bizinê got:” Min bin dûvê te dît”. Mihê lê vegerand:” tirîka te tim li baniye, dawiya te tim taziye, em pê nakenin!”.
2. Zargotina Kurdî bi vî rengî ye:” Gunehên mezinan weku çiyane, mij wan diveşêre. Yên biçûkan weku hêkên qitkan li rastêne, mij magihe wan”.
3. Kerkê heriyê: çîrokeke folklorî ye, ji çîrokên zaroka ye. Gava dolabrêsk diçine şikeftê, û her yekê bi serê kesekî xwe sûnd dixwe ku ne wê tir kiriye, keça pîrê bi serê dêya xwe sûnd dixwe. Wilo, guneh dikeve sukra keça ”Pîrê” de, û keçik qerfên xwe pê dikin. Hevaleke wê dibêje:” Porkurê, ma ne heft birayê te weku heft qerasa hene, tu bi serê pîra dêya xwe sund dixwî…!”. Û rê pêş dike, çawa bihêle pîra dêya wê rêya wan pêş wê bike.
Piştî ”Pîrê” li keça xwe mukur tê, kerikê heriyê jê re çêdike, û jê re dibêje, ku çi bi rê de bibîne, nabe lê bisekine û ji kerkê xwe re ”hoş” bibêje,lê wê kerik bifelişe û ew nagihe birayên xwe.
4. Çîroka şûjinê: Mijûliyek ji mijûliyên zarokanî ye. Yek pirsê dike, yê din bersivê dide, û tim bersiv dibe pirs. Mijûliyeke pûçe, bê sûde û gotinvegerîne, tenha zarok wextê xwe pê dikujin.
5. Ev zargotin ji serpêhatîkê hatiye der. Dibêjin, pêrebîk ji Zozanan dakete deşta Cizîrê, çend kulek (pez) ji xwe re peyde kirin, û bizava xwe bi wan dikir. Û gava siwarên desthilatê herêma ew lê hatin bac û bêşan jê bistînin, ne da wan û bi wan da zanîn, ku ji êla Ferhoyê Izêr Axa ye, û ew bac û bêşan nadin. Di vê dema giftûgoyê de, gundiyan bi serekê siwaran dabê zanîn ku pîrebiyeke bê kes û bê kûsê. Wilo, siwaran dev ji pîrebiyê berdan, lê ji wê weye ku ji ber navê F.I.Axa dev jê berdan, loma got: ”Ez qurbano, şêr li Zozên dike mirênî, gur li deştê mihê diberde”.
Xam
Rexo Osê
1.
Me
kabên xwe
hildan
xam
ne
hat…
Me
kabên xwe
avêtin
xam
ne
hat…
Me
kabên xwe
werandin
xam
ne
hat…
Hembervanê me
hildan
xam
anî…
avêtin
xam
anî…
werandin
xam
anî…
2.
Guhê me
kete
destê wî…
Guhê me
girt:
sê mîr
û
çikek
ji
me
xwestin.
3.
Em
kabên xwe
hîna
tavêjin…
ne
mîe,tên
ne
çik,tên…
tenha
ker
û
pik,tên.
01.01.94