Interview with Colin Firth in The Telegraaf, Holland, 1999
By Eric Koch

De hoofdprijs lonkte. Hij zou de held zijn, prachtige dichterlijke dingen zeggen en vol passie de mooie jonkvrouw mogen kussen. Maar van het ene moment op het andere werd Colin Firth niet de winnaar, maar de schlemiel van het verhaal. Als de zelfingenomen lord Wessex ziet hij zijn aanstaande bruid Viola (Gwyneth Paltrow) in de armen belanden van een straatarme toneelschrijver (Joseph Fiennes) in Shakespeare in love. Wat ging er mis? "Ik word te oud", verzucht Firth.

Het is niet de eerste keer dat hij een mooie dame in een filmrol naar een ander ziet gaan. Betrekkelijk recentelijk nog zette Ralph Fiennes, de broer van zijn huidige tegenstrever, hem hoorntjes op in The English Patient. "Mooie familie", mokt Colin Firth. Ooit was hij zelf de jeune premier van de Britse cinema, de adonis in films als Another Country en in Valmont van Milos Forman. Met regisseur John Madden las hij aanvankelijk voor de hoofdrol in Shakespeare in love. "Maar na vijf minuten keken we elkaar aan", kijkt Firth terug, "en we begrepen allebei dat ik niet de beste keus zou zijn. Shakespeare is een vurige jongeman in de film en dat ben ik nu eenmaal niet meer..."

Colin Firth: "Lord Wessex geeft niets om liefde. Een verademing na tien jaar romantische rollen!" Een beetje tot zijn opluchting eigenlijk. "Na tien jaar raak je wel eens uitgekeken op romantische rollen.

Je wordt moe van al dat zuchten. Van de complexe problemen van jeugd en liefde. Wessex geeft geen bal om liefde. Het gaat hem om de bruidsschat van zijn aanstaande. Simpel genoeg. Die man wordt niet gehinderd door innerlijke conflicten. Zijn obstakels worden gevormd door andere mensen of door zijn eigen onvermogen."

"Wessex is geen man die zijn muze zoekt of een geliefde. Hij heeft blauw bloed, maar geen geld. En dus kiest hij de dochter van een rijke koopman, die zich daarmee een adellijke titel voor zijn aanstaande kleinzoon aanschaft. Een mooie deal voor beiden. Maar voor het bioscooppubliek is Wessex natuurlijk een schurk, omdat hij Viola haar ware liefde ontneemt."

Firth lacht. "Tja, het is niet mijn taak om sympathiek over te komen. Ik heb mijn werk goed gedaan als ik van het doek word gejouwd. Maar tegelijkertijd probeer ik 'm begrijpelijk te maken voor het publiek. Wessex is geen fijnzinnig mens, maar vergeleken bij veel andere edellieden uit die tijd is hij de slechtste nog niet. Het feit dat hij in de loop van de film niemand de keel heeft afgesneden, pleit voor hem. Als de adel in die dagen niet danste, dan waren ze wel bezig met moorden of complotteren."

"De tijd van Elizabeth is een onuitputtelijke bron van drama. Een en al seks en geweld. Om te overleven moest je eelt op je ziel hebben. Zonder geld of macht was je uiterst kwetsbaar. In alle boeken die ik over die eeuw heb gelezen ben ik niemand tegengekomen zonder brandende ambitie. Zelfs een als nobel bekend staande figuur als Francis Bacon werd veroordeeld wegens omkoping en ook hij offerde moeiteloos mensen op, die 'm ophielden op zijn weg naar de top."

Firth noemt zich inmiddels een beetje 'n historicus. "Een van de fascinerende kanten van mijn vak is dat je bijna spelenderwijs leert over andere tijden en andere mensen. En dat je kan concluderen dat we in wezen nauwelijks veranderd zijn. In het westen mogen we inmiddels niet ongestraft mensen meer uit de weg ruimen, maar ik stel me zo voor dat je je aan de zijde van iemand als Saddam Hoessein nauwelijks veiliger voelt dan aan het hof van Elizabeth."

Een dikke knipoog naar het heden geeft Shakespeare in love ook in de geestige tekening van de strijd om de gunst van het hooggeëerd publiek. "Je kunt Hollywood moeiteloos vergelijken met de dagen van Shakespeare, waarin de toeschouwers met seks en geweld naar het theater werd gelokt. Ook toen was entertainment al een industrie. 't Moest populair zijn. Komedie, met schuine grappen, daar kwam men op af."

In de egocentrische acteurs van die dagen herkende Firth moeiteloos collega's van nu. "Je moet een beetje op jezelf kicken om op het podium te willen staan", verdedigt hij zijn vak. "Iets in je wil gehoord en gezien worden. Als dominee zei mijn grootvader al dat je ego nodig had om voor de parochie te gaan staan."

Komt zijn aanleg uit die hoek? "Wellicht. Niemand anders trad op. We hebben vooral medici in de familie." Een pantomime-voorstelling op de lagere school bepaalde dat Colin niet de spreekwoordelijke dokter in de zaal werd. "Voor het eerst hoorde ik dat ik iets goed had gedaan", glimlacht Firth. "Dat was verslavend. Ach, ook als acteur kun je iets van een dokter zijn, zeg ik wel eens. Als je mensen amuseert, maak je ze een beetje gezonder."

Article courtesy of Dolores